miércoles, 17 de junio de 2009

Una vez, y dos, y tres …

Los días se suceden en un bucle de operaciones tan previstas que apenas queda lugar a la auténtica improvisación. Mañana tras mañana, toca levantarse y sacar los apuntes, y pasar unas cuantas horas delante de ellos tratando de asimilar la mayor cantidad posible de conocimiento. Un breve espacio para las comidas y un descanso necesario, en la mayoría de los casos acompañado de su correspondiente siesta, es la innegable pausa que pide el cerebro para desconectar de tanta amalgama de conceptos.
Se convierte en una asquerosa rutina que acaba quemando tu tiempo libre, limitando las salidas con amigos y muchas más cosas.
Me despierto habiendo asimilado lo que estudié ayer, pero como si el mundo no hubiera dado una vuelta, continúo con la misma sarta de acciones que el destino parece tenerme preparados. Es frecuente la sensación de dejavú al ver que la hora del reloj coincide con la del día anterior, y no sólo la hora, sino mi postura en la silla, mis apuntes, e incluso los olores y sonidos parecen no diferir de los que escuché apenas 24 horas antes.
En fin...

lunes, 8 de junio de 2009

No està prohibit somiar...

...que un dia els educadors, els intelectuals, els científics i els artistes tindran la capacitat de fer l'Europa dels coneixements i de la cultura per a tothom, l'Europa de la nova Il·lustració. Ara bé, si es porta a terme, aquesta Europa també serà l'Europa de les solidaritats socials i dels ciutadans lliures.
Christian LAVAL "Per què l'escola no és una empresa?"

viernes, 29 de mayo de 2009

Fiesta!

Vuelven... Sí, después de tres años encerrada entre cuatro paredes y en compañia de muchos apuntes y libros, vuelvo a disfrutar de los Moros y Cristianos de mi ciudad :)

Ver como la gente seguia callejeando mientras yo esperaba ese bus con destino a la universidad; volver a casa y ver como todos se preparaban para salir; no poder presenciar ese ambiente festero de las calles, unas con más movimiento que otras, entre muchísimas cosas más, era especialmente duro :(

Para superarlo, sólo se necesita fuerza de voluntad; pensar que te toca estar jodida unos años, para luego cogerlo con más ganas, con una ilusión que nunca habrías podido imaginar... Además, descubres que estas fiestas te gustan más de lo que pensabas!

Así es que, viendo que no hay posibilidad de cambiar esta coincidencia, animo desde aquí a todos aquellos que teneis que estudiar estos días y os deseo mucha suerte!! ;)



P.D: Haciendo un poco de publi, foto "robada" del blog de mi tio http://peabody.mifotoblog.com/, gran aficionado a la fotografía! :D

lunes, 11 de mayo de 2009

¿Dónde nacer?


Últimamente he oido hablar mucho sobre este tema. Hay a quienes nos hace pensar que dar a luz en nuestra propia casa no es una alternativa descabellada, sino una posibilidad de traer un hijo al mundo de una forma más natural, íntima y cómoda. A mi, desde luego, me impactó la primera vez que lo vi...
¿Tú también piensas que la cama es el lugar más importante del mundo?

martes, 21 de abril de 2009

El sentido del conocimiento...

Habría que reflexionar sobre aspectos como la jornada escolar. Deberíamos llegar a ofrecer una propuesta distinta, que podría ser una jornada continuada que tuviera otras alternativas por la tarde. En cuanto a los contenidos, ahora lo central es la competitividad: son importantes para ser competitivo en inglés, en informática… Como lo demás no interesa, se está haciendo un barrido de la información más o menos integral, que debería ser muchísimo más completa. También creo que hoy en día no se hace militancia en nada: ocupamos el tiempo haciendo cosas, pero no hay “foros de debate”. Habría que conseguir lugares o momentos para poder reflexionar. Otra cuestión: la mayoría de los profesores va a clase, da lo que toca y se va. Es así de triste. Y luego están los problemas de disciplina, las presiones de las familias, los problemas con los compañeros, la falta de tiempo para todo…

domingo, 22 de marzo de 2009

Primavera :)

La naturaleza es muy sabia y sabia también su paciencia al esperar dormida en este invierno que ya se ha marchado. Hoy haces a un lado esas tardes de frío y días grises. Los campos comienzan a despertar de su descanso y se visten de flores adornando los lugares que permanecían inertes, suspendidos en el tiempo, sin vida, sin alegría, pero que sin embargo tan solo permanecían dormidos. Por este breve tiempo sabremos acogerte y sentirte al máximo, sabiendo que tras tu partida nos dejaras días más calurosos, días más amenos para compartir.